Porady

Porady Ponieważ pszczoła podczas użądlenia pozostawia w ciele swej ofiary żądło w raz z całym aparatem jadowym należy żądło usunąć jak najszybciej po ukąszeniu gdyż obkurczający się aparat jadowy dostrzykiwuje jadu. Żądło tkwiące w skórze najlepiej zgarnąć paznokciem lub jakimś ostrym narzędziem. Taki prosty zabieg zmniejszy znacznie ilość jadu jaka przedostaje się do krwi. Nie należy do tego zabiegu używać pęsety gdyż można niechcący nacisnąć na zbiorniczek z jadem i dodatkowo dostrzyknąć jadu do krwi. Na takie miejsce ukąszone warto jak najszybciej położyć kostkę lodu lub coś zimnego. Zmniejszy to znacznie obrzęk. Przy dotkliwym pożądleniu na pewno nastąpi konieczność podania leków przeciwhistaminowych. Można również zażyć wapno. Na obolałe miejsce można położyć papkę z wody i sody oczyszczonej. Można również przetrzeć miejsce ukłucia alkoholem który działa chłodząco i odkażająco. U ludzi którzy nie są uczuleni na jad pszczeli pojawia się najczęściej ból, czerwona plamka na skórze, opuchlizna. Objawy te po kilku godzinach mijają. Bardziej groźna sytuacja jest u ludzi uczulonych. Mogą oni wpaść we wstrząs anafilaktyczny grożący ich życiu.

Przybrzeżne olbrzymy – morsy

Zła sława morsów wynika z obserwacji zaciętych walk jakie toczą miedzy sobą samce. Również z powodu wrodzonej ciekawości morsów, która powodowała że podpływały do łódek i zaciekawione zaglądając do środka „niechcąco „wywracały łódź. Zimna woda to szybka śmierć dla człowieka. Ciekawość morsów jest w tym wypadku śmiercionośna. Morsy to łagodne i towarzyskie stworzenia, raczej trudno sprowokować je do ataku. Żyją w okolicach podbiegunowych. Jesienią wychodzą na ląd by urodzić młode. Ciąża u morsa trwa około roku, po tym czasie rodzi się jedno lub dwoje małych. Morsy to bardzo troskliwi rodzice, maluchy są karmione mlekiem matki przez około dwa lata i pilnie strzeżone przez całe stado. Morsy to gatunek zagrożony ze względu na kły, które na rynku osiągają cenę kości słoniowej. Eskimosi nie maja ograniczonego połowu na morsy, jednak często nie polują potrzeby zyskana pożywienia lecz właśnie dla kłów. Olbrzymie , dochodzące do 50cm służą do przekopywania dna w poszukiwaniu pożywienia, jedynie w czasie walk godowych są wykorzystywane jako broń.

Legendarny narwal

Wyrzucone na brzeg długie, spiralnie skręcone twory kostne mylnie brano za róg jednorożca. Rybacy byli przekonani, że to jest niezbity dowód na istnienie tych mitycznych stworzeń. Tymczasem były to nie rogi lecz zęby siekacze narwala, konkretnie jeden ząb. Drugi siekacz „normalny” schowany jest w dziąśle. Do końca nie jest wiadomo po co narwalom te długie zęby, dochodzące nawet do 3 metrów, proste jak piki. Można się domyślać, że samcom potrzebne są walk o samice, gdyż wiele osobników ma widoczne głębokie blizny na ciele. Pomaga też w rozgarnianiu dna w poszukiwaniu pokarmu oraz do rozbijania pokrywy lodowej. Narwale są waleniami żyjącymi w wodach najbliżej Arktyki, tuz przy granicy woda – lód. Charakterystyczne ciosy wyrastają z paszczy samca, gdy zwierzę skończy rok, zdarzają się wyjątkowo samce o dwóch ciosach. Narwale zamieszkują wyłącznie zimne wody, nie spotyka się ich u wybrzeży Europy zachodniej czy Ameryki. Te wody są dla nich za ciepłe. Narwale są smakowitym kąskiem dla niedźwiedzi polarnych, orek i człowieka, który poluje na nie także dla skór i cennego ciosa.

Obleńce

Obleńce Do najbardziej znanych robaków obłych w ludzkim ciele najczęściej mieszkają glisty ludzkie i owsiki. One są najbardziej znane. Glista ludzka to robak o długości od dwudziestu pięciu centymetrów do około czterdziestu centymetrów. Jaja wydalane z kałem zawierają taką formę zarodka, która nie zaraża. Dopiero po sześciu tygodniach od opuszczenia organizmu żywiciela w wodzie lub wilgotnej glebie rośnie larwa. Człowiek zakaża się przez spożywanie pokarmów zarażonych jajeczkami z larwami. W jelicie cienkim larwy się wydostają i rozpoczynają wędrówkę wraz z krwią wędrują do oskrzeli i pęcherzyków płucnych. Odkrztuszane są do jamy ustnej a stąd ponownie dostają się do jelit. W jelitach dojrzewają w ciągu dwóch trzech miesięcy od zakażenia. Glista mieszka w jelicie od trzynastu do piętnastu miesięcy. Po tym czasie może dojść do samowyleczenia o ile nie nastąpią komplikacje w postaci powtórnego zakażenia lub zapalenia wyrostka robaczkowego. robaczkowego jelitach może przebywać jednocześnie kilkaset glist.